Schildpad gered van plastic

Tijdens mijn tijdelijke verblijf op de Morgan in de Canarische Eilanden, heb ik SECAC’s  (en www.museodecetaceos.org) Silvana Neves geholpen met haar onderzoek naar het geluid van dolfijnen. Vandaag was het einde van deze zeer intensieve campagne. Terwijl we de geluiden van dolfijnen aan het bestuderen waren, werden we opgeschrikt door een schokkend beeld. Een schildpadje was verstrikt geraakt in een grote plastic zak.

Geen ontkomen meer aan

Plastic, plastic, plastic. Het is overal in onze samenleving en er is geen ontkomen meer aan. Voor het leven in de oceaan vormt dit materiaal een enorme bedreiging en we moeten het gaan zien als een stille sluipmoordenaar. Een bedreiging voor de natuur maar ook voor ons eigen bestaan.

We hebben nu een schildpad kunnen redden van een gewisse dood. Het dier zat verstrikt in de zak om zijn nek en zouden we die niet loshalen dan zou het dier zeker sterven.

Schildpadden zijn alleseters en een van de lekkernijen voor de schildpad zijn kwallen. En daarin zit nou net het probleem want  plastic zakken onder water zien er precies zo uit als kwallen. De schildpad zwemt er op af en voor hij het weet is hij ten prooi gevallen aan de killerzak. Vaak raken ze verstrikt in de lussen of ze zwemmen in de plastic zak en kunnen de uitgang niet meer vinden.

Verstikt, verstrikt, verhongerd en vergiftigd

Schildpadden zijn dieren die lucht ademen en ze verdrinken als ze niet naar de oppervlakte kunnen komen om adem te halen. Als een schildpad verstrikt raakt in plastic en ervan eet, raakt hun spijsverteringssysteem verstopt  waardoor het dier verhongert. Dit is echter een langzaam proces en de meeste in plastic verstrikt geraakte schildpadden zullen eerder sterven door vergiftiging; door de chemische stoffen die in plastic zitten. Deze vergiftigde schildpadden worden vervolgens door vissen en andere roofdieren opgegeten. De vissen die wij dan weer eten, want de mens is als roofdier de laatste schakel in het geheel, zijn als we de keten volgen vergiftigd door minuscule deeltjes plastic.

Met al dat plastic op zee zullen we steeds vaker het beeld zien van een in plastic verstrikt geraakte schildpad. Het enige wat we kunnen doen is die enkeling die we tegenkomen redden en weer vrijlaten.

Redding op zee

De schildpad hebben we van de boosdoener ontdaan en zoals dat met alle schildpadden wordt gedaan die op zee worden gevangen, wordt het dier gemeten, bekeken, schoongemaakt, ontdaan van parasieten en weer vrijgelaten. Deze heeft geluk gehad dat ze in de verzorgende handen van de SECAC onderzoekers terecht is gekomen en weer gezond is vrijgelaten.

De dolfijnen die we aan het beluisteren waren toen we stopten om de schildpad te redden, hebben we niet meer terug gezien. Dit was ook het laatste dier dat we hebben gezien op zee, en we waren blij dat wij het konden redden. Een mooie afsluiting van een zeer intensive onderzoekscampagne samen met SECAC.

De oceaan is met plastic bezaaid. Eén dag op zee en we hebben een zak vol. Maar wat kunnen wij eraan doen, wordt vaak gevraagd. Het is eigenlijk heel eenvoudig. Nog niet zo lang geleden moesten we in de supermarkt betalen voor een plastic tasje. Inmiddels ziet de consument het als extra service dat de supermarkt een plastic tas geeft om de boodschappen in te doen. Dit heeft geleid tot een overvloed aan plastic tassen, ook omdat er vanwege de snelheid vaak maar een paar artikelen in één tasje worden gedaan, zodat je soms met wel twintig tasjes de supermarkt uit komt. Neem gewoon een eigen boodschappentas mee en zeg nee tegen die plastic task. Worden ook de boodschappen ook goedkoper, want die “service” moeten we uiteindelijk toch zelf betalen.