De euforie na het startevenement

Met het startevenement en de `borrel daarna` achter ons, keken we uit naar een dagje rustig op de motor varen om de Morgan terug te brengen naar Dinteloord en het treffen van de laatste voorbereidingen voor Ernie`s vertrek. In een roes begonnen we de dag met een kop koffie en een live radio-interview op de Nederlandse Omroep Max op Radio 5. Het was ons eerste en tot op heden enige live radio-interview en erg leuk om te doen.

Even later we gooiden we de trossen los en zegden de Blijdorpsteiger in Rotterdam vaarwel. Toen we een kleine haven voorbijvoeren kregen we een traditionele afscheidsgroet: het toeteren van de scheepshoorn en het zwaaien met de Nederlandse vlag. Eerst begrepen we niet waarom we dit ontroerende vaarwel kregen, maar toen realiseerden we ons dat de zeeman in kwestie ons waarschijnlijk op RNN7, het Rotterdamse regionale televisiestation, had gezien en ons vaarwel en goede reis wenste. We waren goed te herkennen; er legt tenslotte niet dagelijks een tweemastschoener aan de Blijdorpsteiger aan. Ontroerd door dit gebaar zwaaiden we terug en voeren verder. De zon scheen, het was warm voor de tijd van het jaar, het rustig op de motor varen door Rotterdam was schilderachtig, en hoewel we moe waren verkeerden we in een vreugdevolle roes. Net als op de weg hierheen, moesten we onder een groot aantal bruggen door en door sluizen heen.

Van de wal in de sloot
Rotterdam is één van de grootste havens ter wereld en zeker één van de drukste. De rivier de Maas is een belangrijke verkeersader naar het Europese binnenland en de hoeveelheid binnenvaartschepen die over de rivier en de kanalen in het achterland van Rotterdam varen is enorm. Ik bewonderde altijd de behendigheid waarmee de binnenvaartschippers hun lange en zwaarbeladen vaartuigen wisten te manoevreren - totdat er één tegen de Morgan botste. Sluizen zijn berucht om de ongelukken die er gebeuren en helaas was het nu onze beurt. Een miscommunicatie tussen de eerste stuurman en de schipper over of de lijnen nu wel of niet losgemaakt waren aan boord van de aak en vervolgens een verkeerd signaal aan ons, zorgde ervoor dat de aak naar het midden van de sluis dreef voordat de schipper er klaar voor was. Hij deed zijn best om naar voren en van ons af te sturen, maar het was al te laat en met de moed in onze schoenen zagen we hoe de aak de stuurboordkant van de Morgan schraapte en een lange zwarte kras op haar zijkant achterliet.

Ernie zat niet zozeer in over het visuele aspect; hij was bang dat de Morgan structurele schade had opgelopen. De eigenaar van de aak stond niet open voor discussie om te proberen tot een oplossing te komen, dus besloten we verder te varen na snel alle details opgeschreven te hebben. Ik geloof er altijd in dat dingen niet voor niets gebeuren en de reden van deze aanvaring werd ons kort daarop duidelijk. We zagen een waterpolitieboot in het centrum van Rotterdam en deden aangifte. Quirky, die altijd klaarstaat om overal met iedereen bevriend te raken, werd snel van de Morgan naar de politieboot overgeheveld, waar de vijf agenten Quirky zich enthousiast met haar bezig hielden. Terwijl Ernie van het incident verslag deed aan één van de agenten, kregen Quirky en ik een rondleiding over de politieboot en hadden de gelegenheid met de agenten te praten over hun werk. Toen ze hoorden dat we de hele dag door elk uur op het regionale nieuws van RNN7 te zien waren, beloofden ze ons dat ze die dag televisie zouden kijken. Zij hadden ook gedurende de jaren dat ze op de waterwegen en aan de kusten van Nederland werkten gezien hoe het leven in het water achteruitgegaan was en ze stonden allemaal achter ons werk.

Na de aanvaring met de aak en onze plezierige ontmoeting met de Rotterdamse waterpolitie, verliep de rest van de reis naar de haven van Dinteloord zonder problemen. We moesten voor een grote brug in de pittoreske stad Dordrecht wachten tot die open ging en namen de gelegenheid te baat om aan te meren, de stad in te gaan voor een snelle hap en onze benen te strekken. Vervolgens op naar Dinteloord terwijl de nacht inviel. Het werd koud, maar omdat het zo druk was op de waterwegen bleven we in de stuurhut en speurden voortdurend het water af naar boeien en aken. Laat die avond kwamen we in Dinteloord aan en eindelijk konden we gaan slapen: een lange, diepe slaap.