Opnieuw verwelkomd door Aqua-Marina

De Canarische Eilanden bestaan voor een groot deel uit vulkanisch gesteente. Dit zorgt voor adembenemende landschappen, waar verharde lavabedden duidelijk te zien zijn en de horizon gesierd wordt door kraters. Dit vulkanische landschap zet zich onder de zeespiegel voort, waardoor iedere duik weer anders is. Vegetatie groeit niet op lava, vandaar dat het duiken boven kale lavabedden en tussen vreemde formaties iets griezeligs en onaards heeft.

Aqua-Marina is één van de duikcentra die het best bekend is met een bepaald deel van de zuidkust van Tenerife. Toen wij in de zomer van 2005 op Tenerife waren, hebben Morganonline en Aqua-Marina al samengewerkt. Wij moesten toen onze weg nog vinden op en rond de Eilanden en ons netwerk nog opbouwen.  Deze keer werden we opnieuw verwelkomd door eigenaren Madge, Steve en Neil. Het is voor ons essentiëel om met lokale duikcentra te werken. Zij kennen immers de duiksites het beste en weten welke flora en fauna je er kunt vinden. We gingen, gewapend met een lijst van dieren en planten die we moesten filmen, met ze rond de tafel en planden een aantal duiken. Onze lijst was divers: onder meer octopus, scholen vissen, levenloze gebieden, de pompen van een scheepswrak en allerlei denkbare zaken er tussenin. Onverschrokken adviseerde Madge ons over de plekken waar we de beste beelden konden schieten en boekte ons op verschillende duiken.

Inmiddels hebben we ongeveer zes maal met Aqua-Marina gedoken. Elke duik was een genoegen en elke duik heeft weer prachtige beelden opgeleverd. Hieronder een korte blik op onze laatste twee duiken.

El Condesito
De ‘Condesito’ is een gezonken cementvrachtvaarder, die op ongeveer 18 meter diepte ligt. Het verhaal doet de ronde dat het schip vijftien jaar geleden tijdens een kalme Kerstnacht op de rotsen is gelopen, nadat de kapitein samen met een fles goede sterke Canarische rum Kerstavond had gevierd. Hij verdronk niet alleen zijn zorgen, maar ook zijn schip. Geluk bij een ongeluk: het schip is naar de haaien, maar de kapitein kan het navertellen.

Ik houd van scheepswrakken omdat ze iets mysterieus hebben. Als het ook nog veilig is om erin te gaan, des te beter. Langs ladders naar beneden zwemmen, je persen door kapotte gangpaden, de zee inkijken door patrijspoorten; het biedt echt een ander perspectief op het aan boord van een schip zijn. De Condesito, hoewel het niet echt een groot schip is, rijst op uit het zand en rust dramatisch op haar stuurboordzij. We hadden beelden nodig van pompen en een schroef. Die hebben we op de Condesito kunnen maken. 

Roncadores del Faro
Hoewel de vrije vertaling van deze duiksite “Pomadasys incusus van de Vuurtoren” is, vanwege de grote scholen van deze baarsachtige vissen die hier voorkomen, kwamen wij hier om naar Octopussen te zoeken. Meestal moet je goed in holen en spleten kijken om een Octopus te vinden, of uitkijken naar een oog of een uiteinde van een tentakelachtige arm, die de aanwezigheid van deze aantrekkelijke dieren verraadt. Deze keer echter zagen we bij aankomst op de zeebodem een Octopus, doodgewoon zittend op een klein stukje zand tussen de rotsen. Het leek of hij op ons had zitten wachten, want hij bleef gewoon zitten.

Behalve dat ze een gerechtvaardigde reputatie hebben intelligent te zijn, zijn octopussen ook heel nieuwsgierig, wat voor mij persoonlijk de aantrekkelijkheid van dit fascinerende dier nog verhoogt. De meeste zeedieren worden aangetrokken door de glimmende behuizing van onze onderwaterfilmcamera. Deze Octopus vormde daarop geen uitzondering. Terwijl Ernie het dier van een afstand van ongeveer een halve meter aan het filmen was, de camera zacht rustend op de zeebodem, bekeek het dier de camera en stak een arm uit om de lens te onderzoeken. Ik weet niet of de Octopus geïnteresseerd was in de behuizing, of dat hij zichzelf in de lens gereflecteerd zag, maar het was een heel bijzonder moment. Na de lens grondig afgetast te hebben, was zijn nieuwsgierigheid bevredigd en zwom hij weg, kop voorop, voortgestuwd door zijn armen.