Een reis door de drukste waterwegen ter wereld

Na weken van uitzonderlijk warm en droog herfstweer in Nederland, was het uitgerekend vandaag koud met wind en regen. Uitgerekend vandaag, nu we de Morgan van haar thuishaven in Dinteloord naar het centrum van Rotterdam moesten varen, naar de Blijdorpsteiger bij Diergaarde Blijdorp, waar ons startevenement zou plaatsvinden. Tijdens de voorbereidingen voor het evenement had ik het heel druk met logistiek en de pers, waardoor ik moeilijk tijd kon vrijmaken om de motor van de Morgan te bedienen in plaats van achter mijn computer te zitten en telefoontjes te plegen.

Sinds we met Morganonline zijn begonnen heb ik één ding geleerd: wij krijgen altijd hulp, vaak op het laatste moment, wanneer we dat nodig hebben en die hulp komt altijd uit de lucht vallen. Mijn goede vriendin Yvette belde mij de dag ervoor en bood aan Ernie te helpen met het varen op de motor zodat ik me kon concentreren op mijn werk. Dit was een geschenk uit de hemel en wij namen dankbaar van haar aanbod gebruik.

De reis was fascinerend. We hebben de hele dag onderhandeld met bruggen en sluizen, die speciaal voor ons en andere boten geopend moesten worden. In een land dat gedeeltelijk onder de zeespiegel ligt, en waarvan een groot deel van haar economie drijft op de haven van Rotterdam en de waterwegen naar het Europese continent, zijn de sluizen zeer belangrijk voor het transport van goederen van de zeehavens naar het achterland. Het scheepsverkeer was heel druk en we moesten scherp opletten om aanvaringen te voorkomen.

Rotterdam is gedurende de tweede wereldoorlog voor een groot deel gebombardeerd en het centrum van Rotterdam is beroemd om de innovatieve en moderne architectuur. Het brengen van de boot naar Diergaarde Blijdorp was een schitterende gelegenheid om de typische "skyline" vanaf het water te bewonderen. De kou en de regen plaatsten helaas een domper op de dag en ik had medelijden met Ernie en Yvette, die buiten in kou en regen zaten om de boot te navigeren, terwijl ik de meeste tijd benedendeks verbleef om telefoontjes te plegen en emails te schrijven. Het was dan ook een zeer lange dag en één van de bruggen, die gebruikt wordt voor treinverkeer, wordt slechts twee maal per dag op vastgestelde tijden geopend. We kwamen vroeg in de avond bij die brug aan en moesten uren wachten totdat hij eindelijk om 23:30 geopend werd. Zodoende hadden we dus tijd om Quirky uit te laten, onze benen te strekken en wat voedsel in te slaan. Onze zeilmaat Pieter kwam daar aan boord en Yvette vertrok. We dachten dat dit de laatste brug was en dat we tegen middernacht aan de Blijdorpsteiger zouden kunnen aanleggen, zodat we eens goed konden slapen en uitrusten voor ons grote evenement van de volgende dag. Helaas was er nog één brug waar wij niets van wisten. Ondanks dat dit een kleine fietsbrug was, was het de grootste hindernis die we moesten nemen. Het was al bijna middernacht, we hadden het koud en we waren moe, terwijl de havenautoriteiten pas de volgende ochtend iemand konden sturen om de brug te openen. Er was geen geschikte plaats om de Morgan veilig aan te meren. Ernie en Pieter, de mogelijkheden tegen elkaar opwegend, kwamen met een geweldig plan, waar we meters en meters lijn voor nodig hadden: we maakten de boot vast aan de brug zelf. Ik was erg blij dat we Pieter bij ons hadden want ik had nooit met een lijn tegen de railing van de brug op kunnen klimmen om daarna weer naar beneden te glijden.

Het was inmiddels na middernacht, maar de Morgan was eindelijk veilig aangelegd. Totaal uitgeput en met het vooruitzicht op de volgende dag, probeerden we zoveel mogelijk te slapen.